Poronienie to cichy dramat wielu kobiet. Statystyki informują, że aż jedna na osiem ciąż kończy się poronieniem.
Według lekarzy prawda jest znacznie bardziej bolesna. Specjaliści są bowiem przekonani, że co czwarta kobieta traci dziecko, często nawet o tym nie wiedząc. Do poronienia dochodzi zwykle na bardzo wczesnym etapie ciąży. Wiele kobiet często nie jest świadomych, że jest w ciąży, a krwawienie z pochwy ( typowy objaw poronienia) mylnie traktują jako krwawienie miesiączkowe.
Jakie są przyczyny poronień?
Strata dziecka to powszechny, poważny i bardzo trudny problem. Do przedwczesnego rozwiązania ciąży może dojść z wielu powodów. Najczęstszą przyczyną jest „odrzucenie przez naturę nieprawidłowej ciąży”. Wówczas to organizm kobiety dokonuje autoeliminacji tych zarodków, które nie mogłyby się prawidłowo rozwinąć, nie mogłyby przeżyć. Przedwczesne rozwiązanie ciąży wywołane chorobą zarodka występuje zwykle do 12 tygodnia ciąży (najczęściej jednak w 6-7 tygodniu) i stanowi przyczynę połowy poronień. Zarodek obumiera z wielu powodów, m.in. anomalii chromosomalnych oraz nieprawidłowości genetycznych. Oznacza to, że nawet gdyby kobieta donosiła ciążę i jej rozwiązanie nastąpiłoby po 38 tygodniu, dziecko urodziłoby się z bardzo poważnymi wadami wrodzonymi, które najprawdopodobniej uniemożliwiłyby dziecku przeżycie.
Poronienie może być także spowodowane przez zakażenia pasożytnicze lub wirusowe i inne choroby zakaźne, zwłaszcza wówczas, gdy towarzyszy im wysoka gorączka. Toksoplazmoza, różyczka, grypa, chlamydioza – oto częsta przyczyna zbyt wczesnego zakończenia ciąży. Dlatego tak ważne są działania prewencyjne ( np. szczepionka na różyczkę) oraz regularne wykonywanie badań. Poronienia mogą być też wywoływane przez poważną, przewlekłą chorobę przyszłej mamy (np. cukrzycę, nadciśnienie, niewydolność nerek), problemy z macicą, łożyskiem lub szyjką macicy (np. niewydolność cieśniowo – szyjkowa czy wady macicy), brak równowagi hormonalnej oraz niezdrowy styl życia. Jeśli palisz w czasie ciąży lub pijesz alkohol – wzrasta zagrożenie poronieniem.
Objawy poronienia
Najczęstszym objawem tego, że z ciążą dzieje się coś złego, jest krwawienie z pochwy, bóle w dole brzucha, czasem bóle krzyża. I chociaż nie każde krwawienie oznacza poronienie, to jednak przy każdej takiej sytuacji warto skonsultować się ze specjalistą, poddać się badaniu i upewnić, że wszystko jest w porządku. Wiedz jednak, że w razie wystąpienia krwawienia bardzo ważna jest uważna obserwacja swojego ciała. Twój ginekolog podczas wizyty na pewno zada ci bardzo szczegółowe pytania dotyczące zdarzenia – spyta o kolor, ilość i czas trwania krwawienia. Dobrze byłoby, gdyby udało ci się przechować w czystym plastikowym woreczku wszelkie skrzepy lub fragmenty tkanek wydalone przez Twój organizm. Na ich podstawie lekarz ginekolog będzie mógł stwierdzić, czy nastąpiło całkowite samoistne oczyszczenie, a w laboratorium zostanie ustalona przyczyna poronienia.
Na co zwracać baczną uwagę? Kobiety, które przeszły przez traumę poronienia pytane o objawy poprzedzające wystąpienia krwawienia, mówią, że to taki stan, w którym nagle przestaje się czuć, że jest się w ciąży. Ustają mdłości, bolesność piersi, drażliwość. Jeśli zaobserwowałaś podobne objawy – skonsultuj się ze swoim lekarzem prowadzącym.
|
Przebieg poronienia
Przebieg poronienia zależy od tego, w którym tygodniu ciąży ma ono miejsce. Jeśli do rozwiązania ciąży dochodzi we wczesnym jej etapie ( do 12. tygodnia), wówczas jajo płodowe najczęściej zostaje wydalone w całości. Jest to tak zwane poronienie zupełne, które objawia się krwawieniem z narządów rodnych na zewnątrz. Poronienie, do którego doszło po 13. tygodniu ciąży określa się jako późne. Jeśli do rozwiązania ciąży dochodzi pomiędzy 13. a 22. tygodniem ciąży, wówczas przebiega ono w sposób podobny do porodu: najpierw występują skurcze, następnie pęka pęcherz owodniowy, rozwiera się szyjka macicy i następuje wydalenie płodu i łożyska.
Poroniłam. Co robić
Gdy dwoje ludzi z radością i niecierpliwością oczekuje narodzin potomka i nagle dowiadują się o stracie dziecka, to dla obojga jest duży szok. Kobieta czuje się winna, mężczyzna bezradny. Otoczenie też nie zawsze potrafi dodać otuchy. Co wtedy robić? Dajcie sobie czas na opłakanie straty, na rozmowy ze sobą, na bycie razem. Warto poszukać wsparcia w organizacjach i stowarzyszeniach, które pomagają parom zmagającym się z traumą poronienia. Poszukajcie pomocy wśród przyjaciół, w najbliższym szpitalu lub przychodni. Przedwczesne rozwiązanie ciąży jest bowiem tak samo ważnym problemem medycznym, jak i psychologiczno – społecznym.
