Cesarskie cięcie

Może się zdarzyć, że poród drogami natury okaże się niemożliwy.

Decyzja o cesarskim cięciu może zapaść na długo przed porodem i być podyktowana stanem zdrowia kobiety ciężarnej lub stanem dziecka bądź też decyzja zostanie podjęta w trakcie porodu.

Przy cesarskim cięciu anestezjolog może zastosować jeden z dwóch rodzajów znieczulenia: ogólne lub miejscowe (zewnątrzoponowe lub podpajęczynówkowe). Jeśli możesz dokonać wyboru znieczulenia, wybierz to drugie. Będziesz świadoma tego, co się z Tobą dzieje (w niektórych szpitalach możliwa jest obecność bliskiej osoby), zaraz po wydobyciu dziecka będziesz mogła je zobaczyć, a po paru godzinach przytulić i przystawić do piersi.

Cesarskie cięcie jest operacją, którą powinno się wykonywać tylko wtedy, gdy są ku temu poważne, medyczne powody. Nie jest to „ułatwienie” dziecku przyjścia na świat. Każde dziecko jest tak wyposażone przez naturę, że poród fizjologiczny jest dla niego najlepszym rozwiązaniem, stymuluje procesy adaptacji do nowych warunków poza ciałem matki.

Wskazania do cesarskiego cięcia (na podst. „Położnictwo – ćwiczenia” prof. M.Troszyński):

• Zwężona lub nadmiernie długa miednica.
• Centralne lub przodujące łożysko.
• Przedwczesne odklejenie łożyska w czasie ciąży lub porodu.
• Poprzeczne położenie dziecka.
• Położenie miednicowe dziecka (zwłaszcza przy miednicy nieprawidłowej, po przedwczesnym odpłynięciu wód, przy przedłużonym porodzie, zwłaszcza u pierworódki).
• Po wcześniejszych operacjach wycięcia mięśniaków macicy.
• Przy niektórych chorobach układowych – np.: choroby serca, nerek, nadciśnienie, cukrzyca.
• Ze względu na bezpośrednie zagrożenie dziecka przy wypadnięciu pępowiny.
• W przypadku spadku tętna płodu (zagrażającej zamartwicy).

źródło: rodzicpoludzku.pl